MARIËLLE VERHOEF-VAN LIER 14.12.1971 Als klein meisje was ik al gefascineerd door fotografie. Eerst wilde ik vooral zélf op de foto, maar al snel wilde ik degene zijn die afdrukte. Mijn eerste foto maakte ik rond mijn achtste met de camera van mijn ouders met pop Rosa als geduldig model. Op mijn twaalfde kreeg ik mijn eerste eigen camera. Dat was een disccamera, waarin je een ronddraaiend schijfje plaatste van vijftien opnamen. De kwaliteit was matig, maar het was het begin van een lange fotoloopbaan. Die kwam echt op gang toen ik op mijn zeventiende een oude analoge spiegelreflex kreeg met een 50 mm-lens. Alles was handmatig: scherpstellen, diafragma en sluitertijd. De ISO werd bepaald door het rolletje dat je er in stopte. Een wereld van verschil met nu, maar een uitstekende leerschool. Ruim 45 jaar later fotografeer ik natuurlijk digitaal, met o.a. een Canon RP, Canon 250D en een Olympus PEN. Ik ben autodidact: los van enkele workshops heb ik alles geleerd door te oefenen in de praktijk en af te kijken bij anderen. Mijn grootste liefde is reisfotografie, waarbij ik ‘reizen’ breed opvat: van een museum om de hoek tot een verre rondreis door Japan. Ik probeer vast te leggen wat een plek bijzonder maakt, bijvoorbeeld een bepaalde bouwstijl, bijzondere dieren, de mensen of het eten. Maar altijd met oog voor het kleine en ongewone. Daarom fotografeer ik onder de naam Zandkorrel, geïnspireerd op de uitspraak van William Blake: “to see the world in a grain of sand”. Sinds 2008 publiceer ik bijna wekelijks een ‘zandkorrel’ op mijn reisblog: een kort verhaal met bijpassende foto’s. Fotografie is een essentieel onderdeel van wie ik ben. In het dagelijks leven ben ik psycholoog en werk ik als onderzoeker op het gebied van leren en ontwikkelen – ook een vak waarin goed waarnemen centraal staat. Facebook; Zandkorrel Fotografie