De menselijke figuur fungeert in mijn beelden niet altijd als individueel portret, maar als universeel element. Door het gebruik van langere sluitertijden, bewuste onscherpte en gelaagde composities worden specifieke kenmerken gereduceerd. Hierdoor ontstaat een beeldtaal waarin aanwezigheid belangrijker is dan identiteit en waarin de kijker actief wordt uitgenodigd tot reflectie.