Mijn naam is Ki Tan. Fotografie is voor mij geen afgebakend domein, maar een open speelveld. Ik beweeg me moeiteloos tussen verschillende stijlen en vormen: straatfotografie, conceptueel werk, portret, landschap, stilleven, human interest, architectuur, minimalisme, beweging, abstractie en experimentele beeldtaal. Juist die verscheidenheid houdt mij scherp. Ik laat mij niet leiden door n handschrift, maar door nieuwsgierigheid en verwondering. Wat mij bindt, is niet de vorm, maar de intentie. De menselijke figuur fungeert in mijn beelden niet altijd als individueel portret, maar als universeel element. Door het gebruik van langere sluitertijden, bewuste onscherpte en gelaagde composities worden specifieke kenmerken gereduceerd. Hierdoor ontstaat een beeldtaal waarin aanwezigheid belangrijker is dan identiteit, en waarin de kijker actief wordt uitgenodigd tot reflectie. Mijn fotografie kenmerkt zich door verstilling en temporaliteit. Beweging wordt niet bevroren, maar zichtbaar gemaakt als verloop. Wat buiten het kader blijft of slechts gedeeltelijk wordt getoond, speelt een wezenlijke rol in de betekenis van het beeld. De foto fungeert daarmee niet als document, maar als interpretatief veld. Naast mijn eigen werk ligt mijn grootste kracht misschien wel in het delen van wat ik leer. Als oprichter van FotoUnie ontwikkel ik workshops en cursussen en begeleid ik educatieve trajecten waarin artistieke ontwikkeling centraal staat. Mijn benadering richt zich op bewust kijken, het formuleren van intentie en het ontwikkelen van een persoonlijke visuele signatuur. Techniek wordt ingezet en verfijnd, maar benaderd als instrument, niet als doel op zich. Nabewerking vormt een integraal onderdeel van mijn werkwijze. Het is het stadium waarin het beeld wordt verfijnd en inhoudelijk wordt aangescherpt, zonder zijn ambigu teit te verliezen. Mijn werk beoogt geen eenduidige interpretatie. Het biedt ruimte voor vertraging, voor beschouwing en voor een persoonlijke ontmoeting tussen beeld en beschouwer. Fotografie is voor mij geen bevestiging van de werkelijkheid. Het is een poging om haar even vast te houden en haar dan weer los te laten. Fotografie is voor mij geen eindpunt. Het is een voortdurende beweging tussen maken, delen en opnieuw leren kijken.