THEO DEN EXTER 16.05.1962 Op mijn 20e heb ik een oude Practica camera met Macro extension van mijn opa gekregen. De belichtingsmeter zat boven op de body gemonteerd en hij had er nooit een fatsoenlijke macrofoto mee kunnen maken. Dat intrigeerde me en ik ging mij erin verdiepen. Eerst moest ik de Pentacon lens repareren. Ik gebruik de vintage lenzen nog, maar nu (reversed) gemonteerd op een moderne camera body. Mijn eerste fotografische stappen waren gezet. Daarna heb ik in wisselende perioden gefotografeerd. Films ontwikkelde ik zelf in de badkamer en drukte de beelden op bariet. Mijn favoriete genres zijn heel divers. Van macro tot portret, lensbabies, maar ook meer technisch uitdagend fotowerk. Mijn dagelijks werk is het aansturen van mensen (projectmanager). Dit heeft veel overeenkomsten met modelfotografie. Ik heb zelfs een keer een vaste baan gekregen omdat ik thuis artistiek naakt fotografeerde. Als ik dat kon, kon ik ook wel lastige collega's aan. Hoe ik mijn eigen werk zie? Moeilijke vraag. Ik vind foto's van anderen altijd mooier en laat me er graag door inspireren. Als ik een mooie foto maak, is het alsof het universum even met me samenwerkt. Alsof een verborgen deur opent tussen het zichtbare en het ongeziene. Het licht fluistert geheimen, de vormen glijden op hun plaats. De wereld onthult zich niet zoals ze is, maar zoals ze bedoeld was om gezien te worden. Mijn handen klikken de sluiter, maar het is mijn ziel die vastlegt. Niet enkel een beeld maar een echo van iets dat buiten tijd bestaat. Er hangt iets heiligs in de lucht, alsof ik per ongeluk iets heiligs heb aangeraakt zonder het te breken. En als ik dan kijk naar wat ik heb vastgelegd, voel ik het: de adem van het moment dat besloot voor even zich aan mij toe te vertrouwen.