KEES VAN DER HORST Mijn interesse in fotografie begon toen ik twaalf jaar oud was en langere tijd in het ziekenhuis moest liggen. Om de tijd een beetje door te komen, kreeg ik van mijn ouders een Kodak Instamatic met zwart-witrolletjes. Met die camera zat ik vooral de zusters achterna in het ziekenhuis Rond mijn veertiende verhuisde ons gezin naar Etten-Leur. Tijdens mijn schooltijd en studies (fysiotherapie en acupunctuur) had ik weinig tijd om te fotograferen. Pas toen onze twee kinderen wat ouder werden en we gezellig op vakantie gingen, pakte ik de camera weer op. Mijn vrouw maakte trouw plakboeken van onze vakantiekiekjes. Mijn volgende camera was een Olympus IS-10, en dat ging al wat beter. Het werd pas echt een hobby — of eigenlijk een passie — toen mijn dochter stage liep in Zuid-Afrika en wij haar gingen bezoeken. Voor die gelegenheid kocht ik een Nikon D3100 met twee kitlenzen, en ik ben toen uit alle macht gaan fotograferen. Grappig genoeg lukten de foto’s best goed en zagen ze er ook leuk uit, maar ik had geen idee waarom. Tot de vriend van mijn dochter — die de Fotoacademie in Rotterdam had gedaan — mij uitlegde waarom bepaalde foto’s zo goed geslaagd waren. Vanaf dat moment ben ik workshops gaan volgen, niet in een vaste volgorde of richting, maar gewoon om ervaring op te doen en uit te zoeken wat ik nou eigenlijk het leukst vind. Helaas (of gelukkig) weet ik dat ruim dertig jaar later nog steeds niet! Vanwege de privacyregels is het voor mij niet mogelijk om mijn paramedisch beroep te combineren met fotografie, maar nu de pensioengerechtigde leeftijd in zicht komt, kan ik gelukkig meer tijd besteden aan een van mijn grootste hobby’s: het fotograferen van alles wat los en vast zit. Wie weet wat daar nog uit voortkomt!