RUDY LEYS 23.12.1962 Woonachtig in België zette ik mijn prille stapjes met een “kodakske” op mijn 12 jaar. Op mijn veertiende kocht ik van mijn spaarcentjes een Zenit-reflexcamera en rond 2010 mijn eerste digitale reflex en stortte me met volle overgave opnieuw in de fotografiewereld. In het begin had ik geen specialiteit…ik zocht mijn weg en proefde van alles, maar al snel kwam ik erachter dat ik het liefste “mensen” fotografeerde. Mensen zijn boeiend; allemaal anders: de ogen, de blik, de pose, de stijl. “Geniet voor, tijdens en na het maken van een foto!”. Eerst ideetjes sprokkelen, deze uitwerken, props zoeken, er soms van wakker liggen. Dan de opname zelf: interageren met je model, aanpassingen doen, het juiste beeld zoeken. Tot slot de nabewerking en dan zeggen: “Ik ben content met mijn foto”. Ik breng graag “verhalende fotografie”: een scène, pose of emotie waar de toeschouwer zelf een verhaal bij mag verzinnen. Liefst met een humoristische twist, zeker bij het ensceneren van een compositie. Mijn voorbeeld is de Nederlandse fotograaf Peter Kemp, bij wie ik een workshop volgde. Hij was erg creatief, zijn werk heeft me geïnspireerd. Net als elke fotograaf haal ik inspiratie bij anderen, zonder te willen kopiëren. Het kostte wel wat tijd om werken met studioflitsers onder de knie te krijgen (en het kan nog altijd beter). Maar ook daglicht bij portretten vind ik mooi. Ik werk met Canon R6II, de 85 mm f/1.2 en de 24-70mm f2.8. Ik vind het ook leuk en leerzaam om met andere fotografen samen te werken. Zo hebben we een vriendengroep/fotoclubje om samen foto’s te maken en te bespreken. Ik volg regelmatig workshops en doe af en toe graag een foto-event mee. Zo kwam ik terecht bij CCC Fotounie waar ik samen met andere fotografen kon proeven van “fotografie, die je thuis zomaar niet in je studiootje kan doen”.