PEDRO BOON 1962 In de 80's studeerde ik in Hoger Technisch Onderwijs fotografie aan het Narafi in Brussel. Ik werkte enkele jaren in een fotostudio en stapte over naar een bureaujob , waar ik echter langzaam wegkwijnde, maar de energie niet kon vinden om de spiraal te doorbreken. Na een moeizaam herstel van de onvermijdelijke burnout was ik in 2018 terug in staat om een camera te gebruiken en besloot volwassenenonderwijs te volgen om bij te scholen en fotografische schooltaken te krijgen. Mijn favoriete thema's zijn landschappen en tabletop studiowerk, daarbij ook opnames met een psychologische betekenis. In dat laatste vind ik een therapeutische tegenpool voor de trauma's van mijn opvoeding, waar de betekenis van de woorden werd vervormd. De taal van beelden valt echter buiten die invloedssfeer. Uit mijn fotografisch beroepsleven is mij volgende anekdote steeds bijgebleven : ik ging voor een reclameopdracht van een kippenhouder op locatie attributen voor kleinschalige kippenkweek fotograferen die hij produceerde. De klant kon zijn diertjes echter niet motiveren erbij te poseren en hij besloot ze met een touwtje aan de poot vast te binden aan een paaltje in de grond. Met gefronste wenkbrauwen begon ik maar... het resultaat was even voorspelbaar als hilarisch : beide kippen probeerden fladderend en struikelend te ontkomen in een wolk van aarde, veren en maiskorrels. Na enkele tientallen shots kon ik de man overtuigen toch maar iets anders te proberen. Hij maakte de dieren los en nadat die van hun angsten waren bekomen keerden ze uitgeput maar spontaan terug om nieuwe energie op te doen bij hun glimmende voederbak... opdracht gelukt ! Wanneer het pad naar die spectaculaire klif iets te steil is, de ideale lens is thuisgelaten en die regendruppels niet van het filter waren geveegd hoor je mij wel eens zeggen : Ge moet er iets voor overhebben he !