Theo den Exter
Mijn levenslied is:
THEO DEN EXTER 16.05.1962 Op mijn 20e heb ik een oude Practica camera met Macro extension van mijn opa gekregen. De belichtingsmeter zat boven op de body gemonteerd en hij had er nooit een fatsoenlijke macrofoto mee kunnen maken. Dat intrigeerde me en ik ging mij erin verdiepen. Eerst moest ik de Pentacon lens repareren. Ik gebruik de vintage lenzen nog, maar nu (reversed) gemonteerd op een moderne camera body. Mijn eerste fotografische stappen waren gezet. Daarna heb ik in wisselende perioden gefotografeerd. Films ontwikkelde ik zelf in de badkamer en drukte de beelden op bariet. Mijn favoriete genres zijn heel divers. Van macro tot portret, lensbabies, maar ook meer technisch uitdagend fotowerk. Mijn dagelijks werk is het aansturen van mensen (projectmanager). Dit heeft veel overeenkomsten met modelfotografie. Ik heb zelfs een keer een vaste baan gekregen omdat ik thuis artistiek naakt fotografeerde. Als ik dat kon, kon ik ook wel lastige collega's aan. Hoe ik mijn eigen werk zie? Moeilijke vraag. Ik vind foto's van anderen altijd mooier en laat me er graag door inspireren. Als ik een mooie foto maak, is het alsof het universum even met me samenwerkt. Alsof een verborgen deur opent tussen het zichtbare en het ongeziene. Het licht fluistert geheimen, de vormen glijden op hun plaats. De wereld onthult zich niet zoals ze is, maar zoals ze bedoeld was om gezien te worden. Mijn handen klikken de sluiter, maar het is mijn ziel die vastlegt. Niet enkel een beeld maar een echo van iets dat buiten tijd bestaat. Er hangt iets heiligs in de lucht, alsof ik per ongeluk iets heiligs heb aangeraakt zonder het te breken. En als ik dan kijk naar wat ik heb vastgelegd, voel ik het: de adem van het moment dat besloot voor even zich aan mij toe te vertrouwen.
THEO DEN EXTER 16.05.1962 When I was 20, I received an old Practica camera with a macro extension from my grandfather. The light meter was mounted on top of the body, and he had never managed to take a decent macro photograph with it. That intrigued me, and I began to explore it further. First, I had to repair the Pentacon lens. I still use vintage lenses, but now mounted (reversed) on a modern camera body. My first photographic steps had been taken. After that, I photographed in alternating periods. I developed film in the bathroom and printed the images on baryta paper. My favorite genres are very diverse: from macro to portrait, lensbabies, and also more technically challenging photographic work. My daily work involves directing people (project manager). This has many similarities with model photography. I even once got a permanent job because I photographed artistic nudes at home. If I could handle that, I could surely handle difficult colleagues as well. How do I see my own work? A difficult question. I always find other people’s photographs more beautiful and gladly let myself be inspired by them. When I take a beautiful photograph, it feels as if the universe briefly collaborates with me. As if a hidden door opens between the visible and the unseen. The light whispers secrets, the shapes slide into place. The world reveals itself not as it is, but as it was meant to be seen. My hands click the shutter, but it is my soul that captures. Not just an image, but an echo of something that exists beyond time. There is something sacred in the air, as if I have accidentally touched something holy without breaking it. And when I look at what I have captured, I feel it: the breath of the moment that decided, for a brief while, to entrust itself to me.
Profielfoto's
